Sanığa atılı suç, suç tarihinde yürürlükte olan ve dava zamanaşımı yönünden lehe hükümler içeren 765 sayılı TCK’nun 179/2. maddesinin gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; 765 sayılı TCK’nun 102/3, 104/2. maddeleri uyarınca 10 yıllık asli ve 15 yıllık kesintili zamanaşımı süresine tabi bulunmaktadır. Suç tarihi olan 24.07.1992 tarihinden, Yargıtay 1. Ceza Dairesinde incelemenin yapıldığı 12.03.2008 tarihine kadar bu sürenin geçtiği anlaşıldığından, dava zamanaşımının dolması nedeniyle davanın ortadan kaldırılması yerine yazılı biçimde onanmasına karar verilmesi sanık aleyhinedir, gerekçeleri ile itiraz yasa yoluna başvurularak Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 12.03.2008 gün ve 6246-1859 sayılı onama kararının, hürriyetten yoksun kılma suçu yönünden kaldırılarak zamanaşımı nedeniyle kamu davasının ortadan kaldırılmasına karar verilmesi talep olunmuştur.

Somut olayda, suç tarihi 29.07.1992’dir. Sanığa isnat edilen (kişiyi hürriyetinden yoksun kılma) hürriyeti tahdit suçu 765 sayılı Yasanın 179/2. maddesinde düzenlenmiş olup 3 yıldan 8 yıla kadar ağır hapis ve ağır para cezasını gerektirmektedir. Her ne kadar somut olayda aynı maddenin son fıkrasının uygulanması koşullarının doğması nedeniyle cezanın üçte birden yarısına kadar arttırılması dolayısıyla eylemin cezasının üst sınırı 12 yıl ağır hapis olacak ise de, 765 sayılı Yasada, 5237 sayılı Yasanın 66/3. fıkrasında yer alan dava zamanaşımı süresinin belirlenmesinde suçun daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hallerinin de göz önünde bulundurulacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiş olması karşısında, dava zamanaşımı süresinin belirlenmesinde 765 sayılı Yasanın 179/2. fıkradaki 8 yıl ağır hapsin nazara alınması gerekir. 765 sayılı Yasanın 102. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, beş seneden fazla yirmi seneden az ağır hapis veya hapis cezalarını gerektiren suçlarda dava zamanaşımı süresinin 10 yıl olduğu, bu sürenin, kesen nedenlerin varlığı halinde 104/2 maddesi uyarınca en fazla 15 yıl olabileceği, 765 sayılı Yasanın 102/3 ve 104/2. maddeleri uyarınca suç tarihi olan 29.07.1992 tarihinden itibaren 15 yıllık zamanaşımı süresinin Özel Dairenin onama kararı verdiği 12.03.2008 tarihinden önce, 29.07.2007 tarihinde gerçekleştiği anlaşılmaktadır.

5237 sayılı Yasanın lehe olduğu kabul edilerek uygulama yapılması nedeniyle, zamanaşımı süresinin de 5237 sayılı Yasaya göre belirlenmesi gerektiği ileri sürülebilir ise de, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 29.04.2008 gün ve 79/90 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, cezalandırma olanağının bulunduğu bir ahvalde, 5237 sayılı Yasa hükümleri ceza süresi itibariyle sanık lehine ise de, zamanaşımı süresinin 765 sayılı Yasa hükümleri uyarınca gerçekleşmesi nedeniyle 765 sayılı Yasa hükümleri uygulandığında sanığa ceza verilebilme olanağı büsbütün ortadan kalkacağından 765 sayılı Yasa sanık lehine sonuç doğurabilme niteliğine kavuşmuştur.  (CGK 10.03.2009 tarihli ve 2009/1-25E ve 2009/58K sayılı İçtihadı)