Sanık ile müştekinin daha önceden ortak oldukları, olay günü müştekinin Kahramanmaraş'tan almış olduğu incir ve narları Malatya'ya götürürken aracın önünün sanık tarafından kesildiği, bu sırada sanığın elinde bir silah bulunduğu, sanığın araç içerisinde bulunan mağdura hitaben “incir ve narları senden alacağıma karşılık alıyorum” dediği, akabinde aracı yakınlarda bulunan Akçadağ Petrole çektikleri, burada şüphelinin yanında bulunan birisi A.A.S. olan ve kimliği tespit edilemeyen 6-7 kişilik bir grubun meyveleri başka bir araca yükledikleri, A.A.S.'un alınan beyanında kendisinin olaylardan haberi olmadığını sanığın para karşılığında yükleme için kendisini tuttuğunu yanlarında sanık dışında başka birinin bulunmadığını beyan ettiği, müştekinin sanığın kendisine zorla senet imzalattırdığını iddia etmesine karşın sanığın suça konu senedin kendisine müşteki tarafından alacağına karşılık verildiğini, olay sırasında elinde halen adli emanette bulunan kurusıkı tabancanın bulunduğunu iddia ettiği, yine olay sırasında müştekinin aracında bulunan M.G.'nin alınan beyanında şüphelinin elinde bir tabanca gördüğünü araçlarını zorla durdurduğunu ve araçta bulunan meyveleri aldıklarını ancak senet imzalatma olayını görmediğini beyan ettiği, bu itibarla şüphelinin eyleminin bir hukukî ilişkiye dayanan alacağı tahsil amacı taşıdığı anlaşılmakla, iddia ve tüm dosya kapsamına göre sanığın eyleminin  5237 sayılı Türk Ceza Kanunun(Turkish Penal Code) ’nın 150/1 maddesinde düzenlenen yağma suçunu oluşturduğu, her ne kadar madde metninde suçun “yağma” olduğu yönünde açık bir düzenleme mevcut değil ise de, kanunun sistematiği çerçevesinde madde 150/1 düzenlemesinin yer aldığı bölümün dikkate alınmasının gerekeceği, “kişinin alacağını tahsile” yönelik fiillerin yağma suçundan ayrı ve bağımsız bir suç tipini değil yağma suçunu oluşturacağının doktrin tarafından da kabul edildiği (KANBUR, Mehmet Nihat, Kendiliğinden Hak Alma Fiillerinin Yeni Türk Ceza Kanunu Bakımından Değerlendirilmesi, Ceza Hukuku Dergisi, yıl: 1, sayı: 2, Aralık 2007, sayfalar: 67-99; SOYASLAN, Doğan, Ceza Hukuku Özel Hükümler, 5. Baskı, Yetkin Yayınları, Ankara 2005, sayfa: 334), “yağma” kelimesinden bahsedilmemesi bir eksiklik olarak kabul edilmekle birlikte sırf bu eksikliğin ve ayrıca tehdit ile kasten yaralama hükümlerine yapılan atfın, söz konusu fiilleri, ayrı ve bağımsız bir suç tipi olarak kabul etmeye yetmeyeceği, TCK’nın 150/1 maddesinde düzenlenen suçun yağma suçu olduğu, yağma suçuna bakma görevinin de münhasıran ağır ceza mahkemesine ait olduğu (5235 sayılı Yasa, madde 12), atılı suçla ilgili yargılama yapma ve kanıtların değerlendirilmesinin yüksek dereceli ağır ceza mahkemesinin görevinde bulunduğu anlaşıldığından CMK’nın 5. maddesine göre MAHKEMEMİZİN GÖREVSİZLİĞİNE,sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Gölbaşı (Adıyaman) Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.01.2009 gün ve 2008/135 E. 2009/18 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, ( 5.CD 19.11.2009   tarihli ve DOSYA NO : 2007/215 KARAR NO : 2008/182 sayılı içtihadı)
.

,
,